پروفسور هرمز شمس، استاد گرانقدر جامعه چشمپزشکی ایران، چهل روز است در خاک سرد آرمیده است. انسانی که وجودش نوری در دل بیماران و چراغی در مسیر دانش بود؛ مردی که در فراز و فرودهای زندگی چون آفتاب گرمابخش، بر تاریکیهای بیماری و رنج هزاران چشم تابید و دلها را به نور امید زنده کرد.
پروفسور شمس نه فقط طبیب دیدگان، که بینای جانها و چراغ راه علم و دانش بود و برای ارتقای چشمپزشکی ایران زحمات فراوانی کشید.
به مقام انسانیت آن استاد فرهیخته سر تعظیم فرود میآوریم؛ انسان شریفی که با دستان توانمندش، بینایی و امید را به هزاران بیمار هدیه کرد و هر چند نبودش غمی سنگین بر دلهای ما نهاد، اما میراث علمی و معنویاش همیشه زنده و پایدار خواهد ماند.
اکنون که چهل روز از سفر آسمانیاش میگذرد، بار دیگر فقدان آن وجود گرانقدر را به جامعه چشمپزشکی کشور و خانوادهاش صمیمانه تسلیت میگوییم و برای روح زلالش شادی و آرامش آرزو میکنیم. باشد که یادش چراغ راهمان باشد و نامش چون ماهتاب در آسمان علم و اخلاق بدرخشد.
هیأت مدیره انجمن چشمپزشکی ایران
